ภิกฺขญฺจ เต อาหริโย นโร อิธ

สุทุลฺลโภ โหหิติ ขาทิเต มยีติ ฯ

ตตฺถ ถูลมตฺถนฺติ อปฺปเกน การเณน มหนฺตํ อตฺถํ ชหิสฺสสีติ ทสฺเสติ ฯ นาหริสฺสนฺตีติ อิโต ปฏฺฐาย มรณสงฺกิโน หุตฺวา น อาหริสฺสนฺติ อถ ตฺวํ มิลาตสาโข วิย รุกฺโข นิราหาโร ทุพฺพโล ภวิสฺสสีติ ฯ ลทฺธายนฺติ ลทฺธํ อยํ ลทฺธาคมนํ ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ สเจ ตุวํ สมฺม ยกฺข ยมหํ อชฺช อาหรึ อิทํ ตว ภิกฺขํ สุจึ ปณีตํ อุตฺตมรเสน อุเปตํ ลทฺธาคมนํ เทวสิกํ เต อาคจฺฉิสฺสติ ฯ อาหริโยติ อาหรณิโก ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ สเจ ตฺวํ อิทํ ภิกฺขํ คเหตฺวา อาคตํ มํ ภกฺขิสฺสสิ อเถวํ มยิ ภกฺขิเต ภิกฺขญฺจ เต อาหรณิโก อญฺโญ นโร อิธ สุทุลฺลโภ ภวิสฺสติ ฯ กึการณา ฯ มาทิโส พาราณสิยํ อญฺโญ ปณฺฑิตมนุสฺโส นตฺถิ มยิ ปน ขาทิเต สุตโน นาม ยกฺเขน ขาทิโต อญฺญสฺส กสฺสจิ น โส ลชฺชิสฺสตีติ ภตฺตาหรณกํ น ลภิสฺสสิ อถ เต อิโต ปฏฺฐาย โภชนํ ทุลฺลภํ ภวิสฺสติ อมฺหากํปิ ราชานํ คณฺหิตุํ น ลภิสฺสสิ กสฺมา รุกฺขโต พหิ ฐาเนน สเจ ปนิมํ ภตฺตํ ภุญฺชิตฺวา มํ ปหิณิสฺสสิ อหํ เต รญฺโญ กเถตฺวา นิพทฺธภตฺตํ เปเสสฺสามิ อตฺตานํปิ เต ขาทิตุํ น ทสฺสามิ อหํ หิ ตว สนฺตเก ฐาเน น ฐสฺสามิ ปาทุกาสุ ฐสฺสามิ รุกฺขจฺฉายายปิ เต น ฐสฺสามิ อตฺตโน ฉตฺตจฺฉายายเมว ฐสฺสามิ สเจ ปน มยา สทฺธึ วิรุชฺฌิสฺสสิ ขคฺเคน ตํ ทฺวิธา ฉินฺทิสฺสามิ อหํ หิ อชฺช เอตทตฺถเมว อาคมนสชฺโช หุตฺวา อาคโต ฯ เอวํ กิร ตํ มหาสตฺโต สนฺตชฺเชสิ ฯ

ยกฺโข ยุตฺตรูปํ มาณโว ภณีติ สลฺลกฺเขตฺวา ปสนฺนจิตฺโต เทฺว คาถา อภาสิ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๒๕๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. สุตนชาดก”