ราชาปิ โข โพธิสตฺตสฺส วจนํ สุตฺวา สลฺลกฺเขสิ อหํ อตฺตโน มเนเนว ปุโรหิตปุตฺตสฺส เทวึ ทตฺวา สกมนํ สนฺธาเรตุํ น สกฺโกมิ โสจามิ กิลมามิ น เม อิทํ อนุจฺฉวิกํ สเจ สา มยิ สสิเนหา ภเวยฺย อิมํ อิสฺสริยํ ฉฑฺเฑตฺวา น ปลาเยยฺย มยิ ปน สิเนหํ อกตฺวา ปลาตาย กึ นาม มยฺหนฺติ ฯ ตสฺเสตํ จินฺเตนฺตสฺส ปทุมปตฺตโต อุทกพินฺทุ วิย สพฺพโสโก นิวตฺติตฺวา คโต ฯ ตํ ขณฺญฺเญวสฺส กุจฺฉิ ปริสณฺฐาติ ฯ โส นิโรโค สุขิโต หุตฺวา โพธิสตฺตสฺส ถุตึ กโรนฺโต โอสานคาถมาห

พฺยากาสิ อายุโร ปญฺหํ อโถ ปุกฺกุสโปริโส

สพฺเพ ปญฺเห อภิโภติ ยถา ภาสติ เสนโกติ ฯ

ตตฺถ ยถา ภาสตีติ ยถา ปณฺฑิโต ภาสติ ตเถว ตํ ทานนฺนาม ทตฺวา เนว อนุตปฺปิตพฺพนฺติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๒๘๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ทสรรณกชาดก”