ตตฺถ หตาปิ สนฺตาติ ยทิ ตฺวํ โปฐิตาปิ นิกฺกฑฺฒิตาปิ สมานา ตว ทารเกสุ เมตฺตธมฺมํ น ชหาสิ เอวํ สนฺเต ยถา ตฺวํ อิจฺฉสิ ตถา โหตุ อหํ เต อิมสฺมึ คุเณ ปสนฺโนติ ฯ

เอวญฺจ ปน วตฺวา สกฺโก อลงฺกตปฏิยตฺโต อตฺตโน อานุภาเวน อากาเส ฐตฺวา กจฺจานิ ตฺวํ มา ภายิ ปุตฺโต จ เต สุณิสา จ มมานุภาเวนาคนฺตฺวา อนฺตรามคฺเค ขมาเปตฺวา อาทาย คมิสฺสนฺติ อปฺปมตฺตา โหหีติ วตฺวา อตฺตโน ฐานเมว คโต ฯ เตปิ สกฺกานุภาเวน ตสฺสา คุณํ อนุสฺสริตฺวา กหํ โน มาตาติ อนฺโตคาเม มนุสฺเส ปุจฺฉิตฺวา สุสานาภิมุขี คตาติ สุตฺวา อมฺม อมฺมาติ สุสานมคฺคํ ปฏิปชฺชิตฺวา ตํ ทิสฺวาว ปาเทสุ ปติตฺวา อมฺม อมฺหากํ โทสํ ขมาหิ โนติ ขมาเปสุํ ฯ สาปิ นตฺตารํ คณฺหิ ฯ อิติ เต สมฺโมทมานา เคหํ คนฺตฺวา ตโต ปฏฺฐาย สมคฺคสํวาสํ วสึสุ ฯ

อยํ อภิสมฺพุทฺธคาถา

สา กาติยานี สุณิสาย สทฺธึ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๔๕๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. กัจจานิชาดก”