โย อินฺทฺริยานํ กาเมน วสํ นารท คจฺฉติ

โส ปริจฺจชฺชุโภ โลเก ชีวนฺเตว วิสุสฺสตีติ ฯ

ตตฺถ โย อินฺทฺริยานนฺติ นารท โย ปุริโส รูปาทีสุ สุภาการํ คเหตฺวา กิเลสกามวเสน ฉนฺนํ อินฺทฺริยานํ วสํ คจฺฉติ ฯ ปริจฺจชฺชุโภติ โส ปุริโส มนุสฺสโลกญฺจ เทวโลกญฺจาติ อุโภ โลเก ปริจฺจชิตฺวา นิรยาทีสุ นิพฺพตฺตตีติ อตฺโถ ฯ ชีวนฺเตว วิสุสฺสตีติ ชีวนฺโตเยว อตฺตนา อิจฺฉิตํ กิเลสวตฺถุํ อลภนฺโต โสเกน วิสุสฺสติ มหาทุกฺขํ ปาปุณาติ ฯ

ตํ สุตฺวา นารโท อาจริย กามเสวนํ นาม สุขํ เอวรูปํ สุขํ กึ สนฺธาย ทุกฺขนฺติ วทสีติ ปุจฺฉิ ฯ อถสฺส สรภงฺโค เตนหิ สุณาหีติ ทุติยํ คาถมาห

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๕๑๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. อินทริยชาดก”