เอตฺตาว เตสํ ปณฺฑิจฺจํ อสิโต เทวิโล พฺรวิ

นยิโต กิญฺจิ ปาปิโย โย อินฺทฺริยานํ วสํ วเชติ ฯ

ตสฺสตฺโถ ภิกฺขเว เอตฺตกํ เอตํ ปณฺฑิจฺจํ โสยํ เทวิโล อพฺรวิ โย ปน กิเลสวเสน อินฺทฺริยานํ วสํ วเชติ อิโต อญฺโญ ปาปิโย นตฺถีติ ฯ

อถ นํ สรภงฺโค อามนฺเตตฺวา นารท อิทํ ตาว สุโณหิ ปฐมเมว กตฺตพฺพยุตฺตกํ โย น กโรติ โส อรญฺญํ ปวิฏฺฐมาณวโก วิย โสจติ ปริเทวตีติ วตฺวา อตีตํ อาหริ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๕๒๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. อินทริยชาดก”