สตฺถา เอวํ กเถตฺวาปิ เต ภิกฺขู สมคฺเค กาตุํ อสกฺโกนฺโต พาลกโลณการามคามํ คนฺตฺวา ภคฺคุตฺเถรสฺส เอกีภาเว อานิสํสํ กเถตฺวา ตโต ติณฺณํ กุลปุตฺตานํ วสนฏฺฐานํ คนฺตฺวา เตสํ สามคฺคิรเส อานิสํสํ กเถตฺวา ตโต ปาริเลยฺยกวนสณฑํ คนฺตฺวา ตตฺถ เตมาสํ วสิตฺวา ปุน โกสมฺพิยํ อนาคนฺตฺวา สาวตฺถิยเมว อคมาสิ ฯ โกสมฺพิวาสิโนปิ อุปาสกา อิเม โข อยฺยา โกสมฺพิกา ภิกฺขู พหุโน อมฺหากํ อนตฺถสฺส การกา อิเมหิ อุพฺพาฬฺโห ภควา ปกฺกนฺโต มยํ อิเมสํ เนว อภิวาทนาทีนิ กริสฺสาม น อุปคตานํ ปีณฺฑปาตํ ทสฺสาม เอวํ อิเม ปกฺกมิสฺสนฺติ วา วิพฺภมิสฺสนฺติ วา ภควนฺตํ วา ปสาเทสฺสนฺตีติ สมนฺตยิตฺวา ตถา อกํสุ ฯ เต เตน ทณฺฑกมฺเมน ปีฬิตา สาวตฺถึ คนฺตฺวา ภควนฺตํ ขมาเปสุํ ฯ

สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ปิตา สุทฺโธทนมหาราชา อโหสิ มาตาว มหามายา ทีฆาวุกุมาโร อหเมวาติ ฯ

โกสมฺพิยชาตกํ ทุติยํ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๕๗๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. โกสัมพิยชาดก”