ยถา หิ เทว มหาชนสฺส ปฏิสรณภูตา มหาปฐวี กุมฺภการสฺส สีสํ ภินฺทิ เอวํ มหาปฐวีสเม สพฺพโลกสฺส ปฏิสรเณ นรินฺเท อุฏฺฐาย โจรกมฺมํ กโรนฺเต โก ปฏิพาหิสฺสติ สกฺขิสฺสสิ มหาราช เอวํ ปฏิจฺฉาเทตฺวา กถิตํ โจรํ ชานิตุนฺติ ฯ ตาต มยฺหํ ปฏิจฺฉนฺน- การณํ นตฺถิ อยํ โจโรติ เอวํ เม โจรํ คเหตฺวา เทหีติ ฯ โส ราชานํ รกฺขนฺโต ตฺวํ โจโรติ อวตฺวา อปรมฺปิ อุทาหรณํ อาหริ

มหาราช ปุพฺเพ อิมสฺมึเยว นคเร เอกสฺส ปุริสสฺส เคเห อาทิตฺเต โส อนฺโต ปวิสิตฺวา ภณฺฑกํ นีหราติ อญฺญํ อาณาเปสิ ฯ ตสฺมึ ปวิสิตฺวา นีหรนฺเต เคหทฺวารํ ปิทหิ ฯ โส ธูมนฺโธ หุตฺวา นิกฺขมนมคฺคํ อลภนฺโต อุปฺปนฺนฑาหทุกฺโข หุตฺวา อนฺโต ฐิโต ปริเทวนฺโต คาถมาห

เยน ภตฺตานิ ปจฺจนฺติ สีตํ เยน วิหญฺญติ

โส มํ ฑหติ คตฺตานิ ชาตํ สรณโต ภยนฺติ ฯ