ยมานยึ โสมนสฺสํ มาลินึ จนฺทนุสฺสทํ

สา มํ ฆรา นีหรติ ชาตํ สรณโต ภยนฺติ ฯ

ตตฺถ โสมนสฺสนฺติ โสมนสฺสํ อุปฺปาเทตฺวา โสมนสฺสาติ วา ปาโฐ ฯ โสมนสฺสรติ หุตฺวาติ อตฺโถ ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ ยมหํ อิมํ เม นิสฺสาย ปุตฺโต ปุตฺตธีตาหิ วฑฺฒิสฺสตีติ มญฺญามิ มหลฺลิกกาเล โปเสสฺสตีติ มาลินึ จนฺทนุสฺสทํ กตฺวา อลงฺกริตฺวา โสมนสฺสํ อาเนสึ สา มํ อชฺช ฆรา นีหรติ สรณโต ภยํ อุปฺปนฺนนฺติ ฯ

อิติ มหาราช สุณิสา วิย สสฺสุยา มหาชนสฺส ราชา ปฏิสรณํ ตโต ภเย อุปฺปนฺเน กึ สกฺกา กาตุํ สลฺลกฺเขหิ เทวาติ ฯ ตํ สุตฺวา ราชา ตาต นาหํ ตยา อาหตํ การณํ ชานามิ โจรเมว เทหีติ ฯ โส ราชานํ รกฺขิสฺสามีติ ปุน อปรมฺปิ การณํ อาหริ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๖๑๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ปทกุศลมาณวชาดก”