ตโต สกฺโก จินฺเตสิ กณฺหปณฺฑิโต วรํ คณฺหนฺโต อติวิย อนวชฺเช วเร คณฺหิ เอเตสุ วเรสุ คุณโทสํ เอตเมว ปุจฺฉิสฺสามีติ ฯ อถ นํ ปุจฺฉนฺโต ปญฺจมํ คาถมาห

กึ นุ โข โกเธ วา โทเส วา โลเภ เสฺนเหว พฺราหฺมณ

อาทีนวํ สมฺปสฺสสิ ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโตติ ฯ

ตสฺสตฺโถ พฺราหฺมณ กินฺนุ โข ตฺวํ โกเธ วา โทเส วา โลเภ วา เสฺนเห วา อาทีนวํ สมฺปสฺสสิ ตฺวํ ตาว เม ปุจฺฉิโต อกฺขาหิ น หิ มยํ เอตฺถ อาทีนวํ ชานามาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๗๐๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. กัณหชาดก”