วรญฺเจ เม อโท สกฺก สพฺพภูตานมิสฺสร

น มโน วา สรีรํ วา มงฺกุเต สกฺก กสฺสจิ

กทาจิ อุปหญฺเญถ เอตํ สกฺก วรํ เทหีติ ฯ

ตตฺถ มโน วาติ มโนทฺวารํ วา ฯ สรีรํ วาติ กายทฺวารํ วา ฯ วจีทฺวารมฺปิ เอเตสํ คหเณน คหิตเมวาติ เวทิตพฺพํ ฯ มงฺกุเตติ มม การณา ฯ อุปหญฺเญถาติ อุปฆาเตยฺย ปริสุทฺธํ อสฺส ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ สกฺก เทวราช มม การณา มํ นิสฺสาย มม อนตฺถกามตาย กสฺสจิ สกฺกสฺส กิสฺมิญฺจิ กาเล อิทํ ติวิธมฺปิ กมฺมทฺวารํ น อุปหญฺเญถ ปาณาติปาตาทีหิ ทสหิ อกุสลกมฺมปเถหิ วิมุตฺตํ ปริสุทฺธเมว ภเวยฺยาติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๗๑๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. กัณหชาดก”