อิติ มหาสตฺโต ฉสุปิ ฐาเนสุ วรํ คณฺหนฺโต เนกฺขมฺมนิสฺสิตเมว คณฺหิ ฯ ชานาติ เจส สรีรํ นาม พฺยาธิธมฺมํ น ตํ สกฺกา สกฺเกน อพฺยาธิธมฺมํ กาตุํ สตฺตานญฺจ ตีสุ ทฺวาเรสุ ปริสุทฺธตฺต- ภาโว น สกฺกา สกฺเกน อตฺตายตฺโตว เอวํ สนฺเตปิ ตสฺส ธมฺมเทสนตฺถํ อิเม วเร คณฺหิ ฯ สกฺโกปิ ตํ รุกฺขํ มธุรํว ผลํ กตฺวา มหาสตฺตํ วนฺทิตฺวา สิรสิ อญฺชลึ ปติฏฺฐเปตฺวา อโรคา อิเธว วสถาติ วตฺวา สกฏฺฐานเมว คโต ฯ โพธิสตฺโตปิ อปริหีนชฺฌาโน พฺรหฺมโลกูปโค อโหสิ ฯ

สตฺถา อิมํ ธมฺมเทสนํ อาหริตฺวา อานนฺท ปุพฺเพ มยา นิวุฏฺฐภูมิปฺปเทโสติ วตฺวา ชาตกํ สโมธาเนสิ ตทา สกฺโก อนุรุทฺโธ อโหสิ กณฺหปณฺฑิโต ปน อหเมวาติ ฯ

กณฺหชาตกํ ทุติยํ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๗๑๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. กัณหชาดก”