ตตฺถ สุตธมฺโมสีติ ธมฺโมปิ ตยา ธมฺมิกสมณพฺราหฺมณานํ สนฺติเก สุโต ฯ ทิฏฺฐาติ เตสํ ปจฺจเย ททนฺเตน เวยฺยาวจฺจํ กโรนฺเตน ธมฺมิกสมณพฺราหฺมณา จ ตยา ทิฏฺฐา เอวํ กโรนฺโตปิ ปสฺสนฺโตปิ เต น ปสฺสสิเยว ฯ อถกฺขเณติ อถ อกฺขเณ สลฺลเปนฺตสฺส กสฺสจิ อภาเวน วจนสฺส อโนกาเส ฯ ทสฺสยเสติ อหํ อุโปสถิโกติ วทนฺโต วิลาปํ ทสฺเสสิ ฯ ปฏิมนฺตโกติ มยา อญฺโญ โก ตว ปฏิมนฺตโก วจนทายโก กึการณา เอวํ วิลปสีติ ฯ

โส ตสฺส วจนํ สุตฺวา อิมสฺส สา เทวตา น ปญฺญายติ มญฺเญติ จินฺเตตฺวา สมฺม นาหํ มรณภยสฺส ภายามิ อตฺถิ ปน เม อญฺโญ ปฏิมนฺตโกติ วตฺวา ทุติยํ คาถมาห

สุพฺภา สุภา สุปฺปฏิมุกฺกกมฺพู

ปคฺคยฺห โสวณฺณมยาย ปาฏิยา

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๗๑๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. สังขชาดก”