ยเถว มนฺเต ปูเชสุํ

ตเถว ตฺวํปิ ปูชยาติ ฯ

ตตฺถ ติฏฺฐโตติ มหาราช สกลพาราณสินคเรน เจว คามนิคเมหิ จ ตยา จ ปูชิตสฺส นิจฺจํ พลิกมฺมญฺจ สกฺการญฺจ ลภนฺตสฺส มยฺหํ อิมสฺมึ อุยฺยาเน ติฏฺฐนฺตสฺส เอตฺตโก กาโล คโตติ ทสฺเสติ ฯ นครานีติ นครปฏิสงฺขรกมฺมานิ ฯ อคาเร จาติ ภูมิเคหานิ ฯ ทิสมฺปตีติ ทิสานํ ปติ มหาราช ฯ น มนฺเตติ เต นครปฏิสงฺขรณาทีนิ กโรนฺตา อิมสฺมึ นคเร โปราณกราชาโน มํ นาติมญฺญึสุ นาติกฺกมึสุ น วิเหเฐสุํ มม นิวาสนรุกฺขํ ฉินฺทิตฺวา อตฺตโน กมฺมํ น กรึสุ มยฺหํ ปน สกฺการเมว กรึสูติ อวจ ฯ ยเถวาติ ตสฺมา ยเถว เต โปราณกราชาโน มํ ปูชยึสุ เอโกปิ อิมํ รุกฺขํ น ฉินฺทาเปติ ตวญฺจาปิ ตเถว ปูชย มา เม รุกฺขํ เฉทยีติ ฯ ตโต ราชา เทฺว คาถา อภาสิ

ตว อหํ น ปสฺสามิ ถูลํ กาเยน เต ทุมํ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๐๒๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. ภัททสาลชาดก”