อาโรหปรินาเหน อภิรูโปสิ ชาติยา

ปาสาทํ การยิสฺสามิ เอกถมฺภํ มโนรมํ

ตตฺถ ตํ อุปเนสฺสามิ จิรนฺเต ยกฺข ชีวิตนฺติ

ตตฺถ กาเยนาติ ปมาเณน ฯ อิทํ วุตฺตํ โหติ ตว ปมาเณน ตํ วิย ถูลํ มหนฺตํ อหํ อญฺญํ ทุมํ น ปสฺสามิ ตฺวญฺเญว ปน อาโรหปริณาเหน สุชาตสงฺขาตาย สมสณฺฐานอุชุภาวปฺปการาย ชาติยา จ อภิรูโป โสภคฺคปฺปตฺโต เอกถมฺภปาสาทารโห อโหสิ ฯ ปาสาทนฺติ ตสฺมา ตํ เฉทาเปตฺวา อหํ ปาสาทํ การาเปสฺสเมว ฯ ตตฺถ ตนฺติ ตํ ปนาหํ สมฺม เทวราช ตตฺถ ปาสาเท อุปเนสฺสามิ โส ตฺวํ มยา สทฺธึ เอกโตว วสนฺโต อคฺคคนฺธมาลาทีนิ ลภนฺโต สกฺการปฺปตฺโต สุขํ ชีวิสฺสสิ นิวาสนฏฺฐานาภาเวน เม วินาโส ภวิสฺสตีติ มา จินฺตยิ จิรนฺเต ยกฺข ชีวิตํ ภวิสฺสตีติ ฯ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๐๒๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. ภัททสาลชาดก”