วนฺเท เต อยิราพฺราหฺเม โย เม อิจฺฉิตํ ปตึ วรากิยา

อมเตน อภิสิญฺจิ สมาคตสฺมึ ปิยตเมนาติ ฯ

ตตฺถ อมเตนาติ อุทกํ อมตนฺติ มญฺญมานา เอวมาห ฯ ปิยตเมนาติ ปิยตเรน อยเมว ปาโฐ ฯ

สกฺโก เตสํ โอวาทํ อทาสิ อิโต ปฏฺฐาย จนฺทปพฺพโต โอรุยฺห มนุสฺสปถํ มา คมิตฺถ อิเธว วสถาติ เอวญฺจปน เต โอวทิตฺวา สกฏฺฐานเมว คโต ฯ จนฺทาปิ กึ โน สามิ อิมินา สปริปนฺถฏฺฐาเนน เอหิ จนฺทปพฺพตเมว คมิสฺสามาติ วตฺวา โอสานคาถมาห

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๓๐๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. จันทกินนรชาดก”