เอวํปิ มํ ตฺวํ อนุสาส ภนฺเต

ยถา จิรํ เปจฺจ สุขี ภเวยฺยนฺติ ฯ

ตตฺถ อนปฺปรูปาติ อปริตฺตชาติกา พหู อปริมิตา ฯ เต ทุจฺจชา มาทิสเกนาติ ภาติก ตฺวํ กิเลเส ปหาย ฐิโต อหํ ปน กามปงฺเก นิมุคฺโค ตสฺมา มาทิเสเนว เต กามา ทุจฺจชา ฯ นาโค ยถาติ อิมินา อตฺตโน กามปงฺเก นิมุคฺคภาวสฺส อุปมํ ทสฺเสติ ฯ ตตฺถ พฺยสนฺโนติ วิสนฺโน วิสตฺโต อนุปฺปวิฏฺโฐ ฯ อยเมว วา ปาโฐ ฯ มคฺคนฺติ ตุมฺหากํ โอวาทานุสาสนิมคฺคํ ฯ นานุพฺพชามีติ ปพฺพชิตุํ น สกฺโกมิ อิเธว ปน เม ฐิตสฺส โอวาทํ เทถาติ ฯ อนุสาสเรติ อนุสาเสนฺติ ฯ

อถ นํ มหาสตฺโต อาห

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๖๐๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. จิตตสัมภูตชาดก”