ตตฺถ ปสฺเสยฺยํ เม นิเวสนนฺติ มม นิเวสนํ จมฺเปยฺยนาคภวนํ รมณียํ ปสฺสิตพฺพยุตฺตกํ ตํ เต อหํ ทสฺเสตุกาโม ตํ สพลวาหโน คนฺตฺวา ปสฺส นรินฺทาติ วทติ ฯ ทุพฺพิสฺสาสนฺติ ทุพฺพิสฺสาสนียํ ฯ สเจ จาติ สเจ มํ ยาจสิ ปสฺเสยฺยาม เต นิเวสนานิ อปิจ โข น ตํ สทฺทหามีติ วทติ ฯ

อถ นํ สทฺทหาเปตุํ สปถํ กโรนฺโต มหาสตฺโต เทฺว คาถา อภาสิ

สเจปิ วาโต คิริมาวเหยฺย

จนฺโท จ สุริโย จ ฉมา ตเปยฺยุํ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๘๑๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. จัมเปยยชาดก”