ตสฺสตฺโถ อิทมฺปิ โส สสปณฺฑิโต พฺราหฺมโณ เอโสติ พฺราหฺมณํ มญฺญมาโน อชฺช อิทํ สรีรํ ขาเทตฺวา อิเธว วสาติ เอวํ สเก สรีเร อตฺตโน สรีรํ ทาตุํ อาวาเสสิ วสาเปสีติ อตฺโถ ฯ สรีรญฺจสฺส ภกฺขตฺถาย อทาสิ ฯ สกฺโก ปพฺพตรสํ ปีเฬตฺวา อาทาย จนฺทมณฺฑเล สสลกฺขณํ อกาสิ ฯ ตโต ปฏฺฐาย เตเนว สสลกฺขเณน โส จนฺทิมา เทวปุตฺโต สสิ สสีติ ปญฺญายิ ฯ เอวํ สสฏฺฐโก โลกสฺส กามทุโห เปมวฑฺฒมาโน อชฺช ยกฺโข วิโรจติ ฯ กปฺปฏฺฐิยํ เหตํ ปาฏิหาริยนฺติ ฯ

ตํ สุตฺวา ยกฺโข กุมารํ วิสชฺเชนฺโต คาถมาห

จนฺโท ยถา ราหุมุขา ปมุตฺโต

วิโรจเต ปนฺนรเสว ภานุมา

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๐๓๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. ชัยทิศชาดก”