คนฺธํ เอตํ ปฏิกงฺขาม ภนฺเต

นเหตฺถ เทวา ปฏิกฺกูลสญฺญิโนติ ฯ

ตตฺถ คจฺฉตูติ ยถาสุขํ ปวตฺตตุ นาสาปูฏํ โน ปริหรตูติ อตฺโถ ฯ ปฏิกงฺขามาติ อิจฺฉาม ปตฺเถม ฯ เอตฺถาติ เอตสฺมึ คนฺเธ เทวา เชคุจฺฉสญฺญิโน น โหนฺติ ทุสฺสีเลเยว หิ เทวา ชิคุจฺฉนฺติ น สีลวนฺเตติ ฯ

เอวญฺจ ปน วตฺวา ภนฺเต อนุสิสฺส อหํ มหนฺเตน อุสฺสาเหน ปญฺหํ ปุจฺฉิตุํ อาคโต โอกาสํ เม กโรหีติ อาห ฯ โส ตสฺส วจนํ สุตฺวา อุฏฺฐายาสนา อิสิคณํ โอกาสํ กาเรนฺโต คาถาทฺวยมาห

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๓๒๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. สรภังคชาดก”