เอวํ โพธิสตฺโต พฺราหฺมณสฺส ธมฺมํ เทเสสิ ฯ พฺราหฺมโณ โพธิสตฺตสฺส ธมฺมเทสนํ สุตฺวา นิเวสนํ คนฺตฺวา ตํ มาณวิกํ อาห ตยา กิร เอวรูปํ ปาปกมฺมํ กตนฺติ ฯ อยฺย โก เอวมาห น กโรมิ อหเมว ปหรึ น อญฺโญ โกจิ สเจ น สทฺทหถ อหํ ตุมฺเห ฐเปตฺวา อญฺญสฺส ปุริสสฺส หตฺถสมฺผสฺสํ น ชานามีติ สจฺจกิริยํ กตฺวา อคฺคึ ปวิสิตฺวา ตุมฺเห สทฺทหาเปสฺสามีติ ฯ พฺราหฺมโณ เอวํ โหตูติ มหนฺตํ ทารุราสึ กาเรตฺวา อคฺคึ ทตฺวา ตํ ปกฺโกสาเปตฺวา สเจ อตฺตโน สทฺทหสิ อคฺคึ ปวิสาติ อาห ฯ มาณวิกา จ อตฺตโน ปริจาริกํ ปฐมเมว สิกฺขาเปสิ อมฺม ตว ปุตฺตํ ตตฺถ คนฺตฺวา มม อคฺคึ ปวิสนกาเล หตฺถคหณํ กาตุํ วเทหีติ ฯ สา คนฺตฺวา ตถา อวจ ฯ ธุตฺโต อาคนฺตฺวา ปริสมชฺเฌ อฏฐาสิ ฯ สา มาณวิกา พฺราหฺมณํ วญฺเจตุกามา มหาชนมชฺเฌ ฐตฺวา พฺราหฺมณ ตํ ฐเปตฺวา อญฺญสฺส ปุริสสฺส หตฺถสมฺผสฺสํ นาม น ชานามิ อิมินา สจฺเจน อยํ อคฺคิ มา มํ ฌาเปสีติ อคฺคึ ปวิสิตุํ อารทฺธา ฯ ตสฺมึ ขเณ ธุตฺโต ปสฺสถ โภ ปุโรหิตพฺราหฺมณสฺส กมฺมํ เอวรูปํ มาตุคามํ อคฺคึ ปเวสาเปตีติ คนฺตฺวา ตํ มาณวิกํ หตฺเถ คณฺหิ ฯ สา หตฺถํ วิสฺสชฺชาเปตฺวา ปุโรหิตํ อาห อยฺย มม สจฺจกิริยา ภินฺนา น สกฺกา อคฺคึ ปวิสิตุนฺติ ฯ กึการณาติ ฯ อชฺช มยา เอวํ สจฺจกิริยา กตา ฐเปตฺวา มม สามิกํ อญฺญสฺส ปุริสสฺส หตฺถสมฺผสฺสํ น ชานามีติ อทานิ จมฺหิ อิมินา ปุริเสน หตฺเถ คหิตาติ ฯ พฺราหฺมโณ วญฺจิโต อหํ อิมายาติ ญตฺวา ตํ โปเถตฺวา นีหราเปสิ ฯ เอวํ อสทฺธมฺมสมนฺนาคตา กิเรตา อิตฺถิโย มหนฺตํ ปาปกมฺมํ กตฺวา อตฺตโน สามิกํ วญฺเจตุํ นาหํ เอวรูปํ กโรมีติ ทิวสมฺปิ สปถํ กุรุมานา นานาจิตฺตาว โหนฺติ ฯ เตน วุตฺตํ

โจรีนํ พหุพุทฺธีนํ ยาสุ สจฺจํ สุทุลฺลภํ

ถีนํ ภาโว ทุราชาโน มจฺฉสฺเสโวทเก คตํ ฯ

มุสา ตาสํ ยถา สจฺจํ สจฺจํ ตาสํ ยถา มุสา

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔๙๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. อัณฑภูตชาดก”