อตีเต พาราณสิยํ พฺรหฺมทตฺเต รชฺชํ กาเรนฺเต โพธิสตฺโต หตฺถาจริยกุเล นิพฺพตฺติตฺวา วยปฺปตฺโต หตฺถาจริยสิปฺเป นิปฺผตฺตึ ปตฺโต เอกํ พาราณสีรญฺโญ สปตฺตราชานํ อุปฏฺฐาสิ ฯ โส ตสฺส มงฺคลหตฺถึ สุสิกฺขิตํ กตฺวา สิกฺขาเปสิ ฯ โส ราชา พาราณสีรชฺชํ คณฺหิสฺสามีติ โพธิสตฺตํ คเหตฺวา มงฺคลหตฺถึ อารุยฺห มหติยา เสนาย พาราณสึ คนฺตฺวา ปริวาเรตฺวา รชฺชํ วา เทตุ ยุทฺธํ วาติ รญฺโญ ปณฺณํ เปเสสิ ฯ พฺรหฺมทตฺโต ยุทฺธํ ทสฺสามีติ ปาการทฺวารฏฺฏาลกโคปุเรสุ พลนิกายํ อาโรเปตฺวา ยุทฺธํ อทาสิ ฯ สปตฺตราชา มงฺคลหตฺถึ จมฺเมน วมฺเมตฺวา สยมฺปิ จมฺมํ ปฏิมุญฺจิตฺวา หตฺถิกฺขนฺธคโต ติขิณองฺกุสํ อาทาย นครํ ภินฺทิตฺวา ปจฺจามิตฺตํ ชีวิตกฺขยํ ปาเปตฺวา รชฺชํ หตฺถคตํ กริสฺสามีติ หตฺถึ นคราภิมุขํ เปเสสิ ฯ โส อุณฺหกลลาทีนิ เจว ยนฺตปาสาณานิ จ นานปฺปการานิ จ ปหรณานิ วิสฺสชฺเชนฺเต ทิสฺวา มรณภยภีโต อุปสงฺกมิตุํ อสกฺโกนฺโต ปฏิกฺกมิ ฯ อถ นํ หตฺถาจริโย อุปสงฺกมิตฺวา ตาต ตฺวํ สูโร สงฺคามาวจโร, เอวรูเป ฐาเน ปฏิกฺกมนนฺนาม นานุจฺฉวิกนฺติ วตฺวา หตฺถึ โอวทนฺโต อิมา คาถา อโวจ

สงฺคามาวจโร สูโร พลวา อิติ วิสฺสุโต

กินฺนุ โตรณมาสชฺช ปฏิกฺกมสิ กุญฺชร,

โอมทฺท ขิปฺปํ ปลีฆํ เอสิกานิ จ อุพฺพห,

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๙๔๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. สังคามาวจรชาดก”