๒. สุนขชาดก
2 Sunakhajātakaṃ
bālo vatāyaṃ sunakhoti idaṃ satthā jetavane viharanto ambaṇakoṭṭhakesu āsanasālāya bhattabhuñjanasunakhaṃ ārabbha kathesi.
Taṃ kira jātakālato paṭṭhāya pānīyahārakā gahetvā tattha posesuṃ. So aparabhāge tattha bhattaṃ bhuñjanto thūlasarīro ahosi. Athekadivasaṃ eko gāmavāsī puriso taṃ ṭhānaṃ patto sunakhaṃ disvā pānīyahārakānaṃ uttarisāṭakañca kahāpaṇañca datvā gaddalena bandhitvā taṃ ādāya pakkāmi. So gahetvā nīyamāno na vassi, dinnaṃ dinnaṃ khādanto pacchato pacchato agamāsi. Atha so puriso ayaṃ
Idāni maṃ piyāyatīti gaddalaṃ moceti. So vissaṭṭhamattova ekavegena āsanasālameva gato. Bhikkhū taṃ disvā tena katakāraṇaṃ jānitvā sāyaṇhasamaye dhammasabhāyaṃ kathaṃ samuṭṭhāpesuṃ āvuso āsanasālāyaṃ sunakho bandhanamokkhakusalo vissaṭṭhamattova puna āgatoti. Satthā āgantvā kāyanuttha bhikkhave etarahi kathāya sannisinnāti pucchitvā imāya nāmāti vutte na bhikkhave so sunakho idāneva bandhanamokkhakusalo, pubbepi bandhanamokkhakusalo yevāti vatvā atītaṃ āhari.