๑๐. สุจจชชาดก
Sucajajātakaṃ
sucajaṃ vata na cajīti idaṃ satthā jetavane viharanto ekaṃ kuṭumbikaṃ ārabbha kathesi.
So kira gāmake uddhāraṃ sodhessāmīti bhariyāya saddhiṃ tattha gantvā sodhetvā sakaṭaṃ āharitvā pacchā ānessāmāti ekasmiṃ kule ṭhapetvā puna sāvatthiṃ gacchanto antarāmagge ekaṃ pabbataṃ addasa. Atha naṃ bhariyā āha sace sāmi ayaṃ pabta suvaṇṇamayo bhaveyya dadeyyāsi pana me kiñcīti. Kāsi tvaṃ na kiñci dassāmīti. Sā ca thaddhahadayo vatāyaṃ pabbate kira sabbasuvaṇṇamaye jātepi mayhaṃ kiñci na dassatīti anattamanā ahosi. Te jetavanasamīpaṃ āgantvā pānīyaṃ pivissāmāti vihāraṃ pavisitvā pānīyaṃ piviṃsu. Satthāpi paccūsakāleyeva tesaṃ sotāpattiphalupanissayaṃ disvā āgamanaṃ olokayamāno gandhakuṭipariveṇe nisīdi chabbaṇṇabuddharaṃsiyo sojjento. Tepi pānīyaṃ pivitvā āgantvā satthāraṃ vanditvā basīdiṃsu. Satthā tehi saddhiṃ paṭisanthāraṃ katvā kahaṃ gatatthāti pucchi. Amhākaṃ gāmake uddhāraṃ sodhanatthāya bhanteti. Kiṃ upāsike tava sāmiko tuyhaṃ hitaṃ paṭikaṅkhati upakārante karotīti. Bhante ahaṃ imasmiṃ sasinehā ayampi na mayi sasineho ajja mayā pabbataṃ disvā sacāyaṃ suvaṇṇamayo pabbato assa kiñci me
Dadeyyāsīti vutte kāsi tvaṃ na kiñci dassāmīti āha evaṃ thaddhahadayo ayanti. Upāsike evaṃ nāmesa vadati yadā pana taṃ tava guṇaṃ sarati tadā sabbissariyaṃ detīti vatvā kathetha bhanteti tehi yācito atītaṃ āhari.