11. Sādhinarājajātakaṃ.

Abbhūto vata lokasminti idaṃ satthā jetavane viharanto uposathike upāsake ārabbha kathesi.

Tadā hi satthā upāsakā porāṇakapaṇḍitā attano uposathakammaṃ nissāya manussasarīreneva devalokaṃ gantvā ciraṃ vasiṃsūti vatvā atītaṃ āhari

atīte mithilānagare sādhinonāma rājā dhammena rajjaṃ kāresi so catūsu nagaradvāresu nagaramajjhe nivesanadvāreti cha dānasālāyo kāretvā sakalajambūdīpaṃ unnaṅgalaṃ katvā mahādānaṃ pavattesi. Devasikaṃ cha satasahassāni valañjanakaṃ dhanaṃ gacchati. Pañca Sīlāni rakkhati uposathaṃ upavasati. Raṭṭhavāsinopi tassa ovāde ṭhatvā dānādīni puññāni katvā matamatā devanagareyeva nibbattiṃsu sudhammadevasabhaṃ pūretvā nisinnā devā rañño sīlādiguṇameva vaṇṇayanti. Taṃ sutvā sesadevā rājānaṃ daṭṭhukāmāva ahesuṃ. Sakko devarājā tesaṃ manaṃ viditvā āha sādhinarājānaṃ daṭṭhukāmāti. Āma devāti. So mātaliṃ āṇāpesi gaccha vejayantarathaṃ yojetvā sādhinarājānaṃ ānehīti. So sādhūti sampaṭicchitvā rathaṃ yojetvā vedeharaṭṭhaṃ agamāsi. Tadā puṇṇamīdivaso hoti. Mātali manussānaṃ sāyamāsaṃ bhuñjitvā dvāre sukhakathāya sannisinnakāle candamaṇḍalena saddhiṃ rathaṃ pesesi. Manussā dve candā uṭṭhitāti vadantā pana candamaṇḍalaṃ ohāya rathaṃ āgacchantaṃ disvā nāyaṃ cando eso ratho devaputtopi paññāyati kassetaṃ manomayasindhavayuttaṃ dibbarathaṃ āneti na aññassa amhākaṃ rañño bhavissati rājā hi no dhammiko dhammarājāti somanassajātā hutvā añjaliṃ paggayha ṭhitā paṭhamaṃ gāthamāhaṃsu