๖. มหากปิชาดก
Mahākapijātakaṃ
bārāṇasyaṃ ahu rājāti idaṃ satthā jetavane viharanto devadattassa silāpavijjhanaṃ ārabbha kathesi.
Tena hi dhanuggaho payojetvā aparabhāge silāya paviddhāya bhikkhūhi devadattassa avaṇṇe kathite satthā na bhikkhave idāneva pubbepi devadatto mayhaṃ silaṃ pavijjhiyevāti vatvā atītaṃ āhari.
Atīte bārāṇasiyaṃ brahmadatte rajjaṃ kārente kāsikagāmake eko kassakabrāhmaṇo khettaṃ kasitvā goṇe visajjetvā kuddālakammaṃ kātuṃ ārabhi. Goṇā ekasmiṃ gacche paṇṇāni khādantā anukkamena aṭaviṃ pavisitvā palāyiṃsu. So velaṃ sallakkhetvā kuddālaṃ ṭhapetvā goṇe olokento adisvā domanassappatto Pariyesanto antoaṭaviyaṃ pavisitvā āhiṇḍanto himavantaṃ pāvisi. So tattha disā muḷho hutvā sattāhaṃ nirāhāro vicaranto ekatiṇḍukarukkhaṃ disvā abhiruyha phalāni khādanto tiṇḍukarukkhato parigalitvā saṭṭhihatthena narakapapāte pati. Tatthassa dasa divasā vītivattā. Tadā bodhisatto kapiyoniyaṃ nibbattetvā phalāphalāni khādanto taṃ purisaṃ disvā silāya yottaṃ katvā taṃ purisaṃ uddhari. So tassa niddāyantassa silāya matthakaṃ padālesi. Mahāsatto tassa taṃ kammaṃ ñatvā uppatitvā sākhāya nisīditvā bho purisa tvaṃ bhūmiyā gaccha ahaṃ sākhaggena tuyhaṃ maggaṃ ācikkhanto gamissāmīti taṃ purisaṃ araññato nīharitvā magge ṭhapetvā pabbatapādameva pāvisi. So puriso mahāsatte aparajjhitvā kuṭṭhī hutvā diṭṭhadhammeyeva manussapeto ahosi. So satta vassāni dukkhapīḷito vicaranto bārāṇasiyaṃ migājinauyyānaṃ pavisitvā pākārantare kadalipaṇṇaṃ attharitvā vedanāppatto nipajji. Tadā bārāṇasirājā taṃ uyyānaṃ gantvā tattha vicaranto disvā kosi tvaṃ kiṃ vā katvā imaṃ dukkhaṃ pattoti pucchi. Sopi sabbaṃ vitthārato ācikkhi.