haṃsā koñcā mayurā ca asati yeva pāpiyāti.

Tattha yato maṃ saratī rājā vāyasampi pahetaveti yadā rājā vāyasamaṃsaṃ labhitvā tampi pahetuṃ maṃ sarati. Haṃsā koñcā mayurā cāti yadā panassa ete haṃsādayo upanītā bhavissanti, etāni haṃsamaṃsādīni lacchati tadā maṃ kasmā na sarissatīti attho. Aṭṭhakathāyaṃ pana haṃsakoñacamayurānantipi pāṭho. So sundarataro. Imesaṃ Haṃsādīnaṃ maṃsāni labhitvā kasmā maṃ na sarissati yevāti attho. Asati yeva pāpiyāti yaṃ vā taṃ vā labhitvā saraṇaṃ nāma sundaraṃ, lokasmiṃ pana asati yeva pāpiyā, asatikāraṇaṃ yeva hīnaṃ lāmakaṃ, tañca amhākaṃ rañño natthi, sarati maṃ rājā, āgamanaṃ me paccāsiṃsati, tasmā gamissāmīti.

Yānaṃ yojāpetvā gantvā rājānaṃ passi. Rājā tussitvā purohitaṭṭhāne yeva patiṭṭhāpesi.

Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā jātakaṃ samodhānesi. Tadā rājā ānando ahosi, purohito pana ahamevāti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๑๐๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. ปุณณนทีชาดก”