Upasaṅkamitvā devi ajja me maṃsaṃ na laddhaṃ, amaṃsakabhojanaṃ upanāmetuṃ na sakkomi, kiṃ karomīti āha. Tāta mayhaṃ putto rañño piyo manāpo, puttaṃ me disvā rājā tameva cumbanto parissajanto attano atthinatthibhāvampi na jānāti, ahaṃ puttaṃ maṇḍitvā rañño ūrumhi nisīdāpessāmi, tassa puttena saddhiṃ kīḷanakāle tvaṃ bhattaṃ upaneyyāsīti. Sā evaṃ vatvā attano puttaṃ pilandhanakumāraṃ maṇḍitvā rañño ūrumhi nisīdāpesi. Rañño puttena saddhiṃ kīḷanakāle bhattakārako bhattaṃ upanesi. Rājā surāmadamatto pātiyaṃ maṃsaṃ adisvā maṃsaṃ kuhinti pucchitvā ajja deva uposathe māghāṭatāya maṃsaṃ na laddhanti vutte mayhaṃ maṃsaṃ nāma dullabhanti vatvā ūrumhi nisinnassa piyaputtassa gīvaṃ vaṭṭetvā jīvitakkhayaṃ pāpetvā bhattakārakassa purato khipitvā vegena sampādetvā āharāti āha. Bhattakārako tathā akāsi. Rājā puttamaṃsena bhattaṃ bhuñji. Rañño bhayena ekopi kandituṃ vā kathetuṃ vā samattho nāhosi. Rājā bhuñjitvā sayanapiṭṭhe niddaṃ upagantvā paccūsakāle pabujjhitvā viggatamado puttaṃ me āharāti āha. Tasmiṃ kāle devī kandamānā pādamūle nipati. Kiṃ kandesīti vutte deva hiyyo te puttaṃ māretvā puttamaṃsena bhattaṃ bhuttanti āha. Rājā puttasokena roditvā idaṃ me dukkhaṃ surāpānaṃ nissāya uppannanti surāpāne dosaṃ disvā ito paṭṭhāya yāva arahattaṃ na pāpuṇāmi tāva evarūpaṃ vināsakārakaṃ suraṃ nāma na pivissāmīti paṃsuṃ Gahetvā mukhaṃ puñchitvā adhiṭṭhāsi. Tato paṭṭhāya majjaṃ nāma na pivi. Imamatthaṃ sandhāya pamattohaṃ mahārājāti imaṃ gāthamāha.

Atha naṃ rājā kiṃ pana samma ārammaṇaṃ disvā nisneho jātosīti pucchi. So taṃ kāraṇaṃ ācikkhanto imaṃ gāthamāha

kitavāso nāmāhaṃ rājā, putto paccekabodhi me

pattaṃ bhinditvā cavito, nisneho tassa kāraṇāti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๑๓๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. ธัมมัทธชชาดก”