yādisaṃ vapate bījaṃ tādisaṃ harate phalanti.

Tassattho yaṃ pārāsariyo brāhmaṇo abravi mā su tvaṃ pāpaṃ akari, yaṃ kataṃ pacchā taññeva tappeyyāti, idaṃ taṃ ācariyassa vacanaṃ, yāni kāyavacīmanodvārehi kammāni puriso karoti, tesaṃ vipākaṃ paṭilabhanto tāni yeva attani passati, kalyāṇakammakārī kalyāṇaphalamanubhoti, pāpakārī ca pāpakameva lāmakaṃ aniṭṭhaphalamanubhoti. Lokasmimpi hi yādisaṃ vapate bījaṃ tādisaṃ harate phalaṃ bījānurūpaṃ bījānucchavikameva phalaṃ harati gaṇhati anubhavatīti.

Iti so paridevantova paṭhaviṃ pavisitvā avīcimahāniraye nibbatti.

Satthā na bhikkhave idāneva devadatto kakkhaḷo pharuso, pubbepi kakkhaḷo pharuso nikkāruṇiko yevāti vatvā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā jātakaṃ samodhānesi. Tadā luddakapuriso devadatto ahosi, disāpāmokkho ācariyo sāriputto, cullanandiyo ānando, mātā mahāpajāpatī gotamī, mahānandiyo pana ahamevāti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๑๔๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. จุลลนันทิยชาดก”