kasmā nu tvaṃ rodasi dvārapālāti.

Tattha hiṃsitoti nānappakārehi daṇḍabaliādīhi pīḷito. Piṅgalenāti piṅgalakkhena. Tassa kira dvepi akkhīni nibbiṭṭhapiṅgalāni biḷālakkhivaṇṇāni ahesuṃ. Tenevassa piṅgaloti nāmaṃ akaṃsu. Paccayaṃ vedayantīti pītiyo pavedayanti. Akaṇhanettoti piṅgalanetto. Kasmā nu tvanti kena kāraṇena tvaṃ rodasi. Aṭṭhakathāyaṃ pana kasmā tuvantipi pāṭho.

So tassa vacanaṃ sutvā nāhaṃ mahāpiṅgalo matoti rodāmi, sīsaṃ me sukhaṃ jātaṃ, piṅgalarājā hi pāsādā otaranto ca ārohanto ca kammāramuṭṭhikāya hananto viya mayhaṃ sīse aṭṭhaṭṭha khaṭake deti, so paralokaṃ gantvāpi mama sīse dadamāno viya nirayapālānampi yamassāpi sīse khaṭake dassati, atha naṃ te ativiya ayaṃ amhe bādhatīti puna idheva ānetvā vissajjeyyuṃ, atha me so punapi sīse khaṭake dadeyyāti bhayena ahaṃ rodāmīti imamatthaṃ pakāsento dutiyaṃ gāthamāha

na me piyo āsi akaṇhanetto,

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๒๒๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. มหาปิงคลชาดก”