Āgacchante disvā attano parikkhāraṃ ādāya palāyanto tehi anubandhito parikkhāraṃ chaḍḍetvā vegena udumbararukkhaṃ abhirūhi. Sūkarā idāni sāmi duṭṭhatāpaso palāyitvā rukkhaṃ abhiruḷhoti. Kiṃ pana rukkhaṃ nāmāti. Udumbararukkhanti. So sūkariyo udakaṃ āharantu sūkarapotakā khaṇantu dīghadāṭhā sūkarā mūlāni chindantu sesāpi parivāretvā rakkhantūti saṃvidahitvā tesu tathā karontesu sayaṃ udumbarassa ujugatamūlaṃ pharasunā paharanto viya ekappahārameva katvā udumbararukkhaṃ pātesi. Parivāretvā ṭhitasūkarā kūṭajaṭilaṃ bhūmiyaṃ pātetvā khaṇḍākhaṇḍikaṃ katvā yāva aṭṭhito khāditvā vaḍḍhakisūkaraṃ udumbararukkhakkhandheyeva nisīdāpetvā kūṭajaṭilassa paribhogasaṅkhena udakaṃ āharāpetvā abhisiñcitvā rājānaṃ kariṃsu. Ekañca taruṇīsūkariṃ abhisiñcitvā tassa aggamahesiṃ kariṃsu. Tato paṭṭhāya kira yāvajjatanā rājāno udumbarabhaddapīṭhe nisīdāpetvā tīhi saṅkhehi abhisiñcanti. Tasmiṃ vanasaṇḍe adhivaṭṭhā devatā taṃ acchariyaṃ disvā ekasmiṃ khandhaviṭape sūkarānaṃ abhimukhā hutvā tatiyaṃ gāthamāha

namatthu saṅghānaṃ samāgatānaṃ

disvā sayaṃ sakhyaṃ vadāmi abbhutaṃ

byagghaṃ migā yattha jiniṃsu dāṭhino

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๔๗๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. วัฑฒกีสูกรชาดก”