khamitabbaṃ sapaññena api dāsassa tajjitanti.

Tattha duruttānaṃ nidhetaveti yathā dhaññānaṃ nidhānatthāya mahantaṃ koṭṭhaṃ katvā pūretvā kicce uppanne dhaññaṃ balañjenti evameva videsaṃ gato antohadaye paṇḍito poso duruttānaṃ nidhānatthāya mahantaṃ koṭṭhaṃ kayirātha tattha tāni duruttāni nidahitvā puna attano pahonakakāle kattabbaṃ karissati. Jātiyā vinayena vāti ayaṃ khattiyo ayaṃ brāhmaṇoti vā sīlavā bahussuto Guṇasampannoti vā evaṃ yattha jātiyā vinayena vā na jānantīti attho. Mānanti evarūpaṃ maṃ lāmakavohārena voharanti na sakkaronti na garukarontīti mānaṃ na kareyya. Vasaṃ aññātake janeti attano jātigottāni ajānantassa janassa santike vasanto. Vasatoti vasatā. Ayameva vā pāṭho.

Evante tattha tīṇi vassāni vasiṃsu. Atha ne pitā pakkosāpesi. Te tato paṭṭhāya nīhaṭamānā jātā.

Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā saccāni pakāsesi. Saccapariyosāne kodhano bhikkhu anāgāmiphale patiṭṭhahi. Tadā culladaddaro kodhano bhikkhu ahosi. Mahādaddaro pana ahamevāti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๕๙๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. ทัททรชาดก”