Tassattho yathā nāma yatthakatthaci yuttāyuttaṃ labbhanīyālabbhanīyaṃ ajānanto bāladārako mātu uccaṅke nisinno puṇṇamāsiyaṃ puṇṇacandaṃ ākāse gacchantaṃ disvā amma candaṃ me dehi amma candaṃ me dehīti punappunaṃ rodati evaṃ sampadameva evaṃ nipphattikameva etassa ruṇṇaṃ hoti yo petaṃ kālakataṃ anusocati itopi ca niratthakataraṃ kiṃkāraṇā so hi vijjamānaṃ candaṃ anusocati mayhaṃ pana pati mato etarahi avijjamāno sūlehi vijjhitvā dayhamānopi na kiñci jānātīti.

Sakko bhariyāya kathaṃ sutvā dāsiṃ pucchi amma tuyhaṃ so kiṃ hotīti. Ayyo me sāmīti. Nanu tvaṃ iminā pīḷetvā pothetvā

Paribhuttā abhavissa tasmā sumutto ayanti na rodasīti. Sāmi mā evaṃ avaca etaṃ etassa anucchavikaṃ khantimettānudayasampanno me ayyaputto ure saṃvaḍḍhitaputto viya ahosīti. Atha kasmā na rodasīti. Sāpissa arodanakāraṇaṃ kathentī

yathāpi udakakumbho bhinno appaṭisandhiyo

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๑,๙๐๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. อุรคชาดก”