Sesagāthāyapi ayaṃ saṅkhepattho mahārāja ye purisā ayaṃ maṃ akkosi ayaṃ maṃ pahari ayaṃ maṃ ajini ayaṃ mama santakaṃ ahāsīti evaṃ veraṃ upanayhanti bandhitvā viya hadaye ṭhapenti tesaṃ veraṃ na vūpasammati ye panetaṃ na upanayhanti hadaye na ṭhapenti tesaṃ vūpasammati verāni hi na kadāci verena sammanti avereneva pana sammanti esa dhammo sanantanoti porāṇako dhammo cirakālappavatto sabhāvoti.

Evañcapana vatvā bodhisatto ahaṃ mahārāja tayi na dubbhāmi tvaṃ pana maṃ mārehīti tassa hatthe asiṃ ṭhapesi. Rājāpi nāhaṃ tayi dubbhāmīti sapathaṃ katvā tena saddhiṃ nagaraṃ gantvā taṃ amaccānaṃ dassetvā ayaṃ bhaṇe kosalarañño putto dīghāvukumāro imināpi mayhaṃ jīvitaṃ dinnaṃ na labbhā imaṃ kiñci kātunti vatvā attano dhītaraṃ datvā pitu santake rajje patiṭṭhāpesi. Tato paṭṭhāya ubhopi samaggā sammodamānā rajjaṃ kāresuṃ.

Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā jātakaṃ samodhānesi tadā mātāpitaro mahārājakulāni ahesuṃ dīghāvukumāro pana ahamevāti.

Dīghītikosalajātakaṃ paṭhamaṃ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๐๒๒

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. ทีฆีติโกสลชาดก”