Satthā iti so bhikkhave tāpaso ovādaṃ datvā rañño santike gāmavaraṃ labhati tameva ovādaṃ andhabālassa nāvikassa kathetvā mukhapothanaṃ pāpuṇi tasmā ovādaṃ dentena yuttajanasseva dātabbo na ayuttajanassāti vatvā abhisambuddho hutvā tadanantaraṃ gāthamāha

yāyeva anusāsaniyā rājā gāmavaraṃ adā

tāyeva anusāsaniyā nāviko paharī mukhanti.

Tassa taṃ paharantasseva bhariyā bhattaṃ gahetvā āgatā tāpasaṃ disvā sāmi ayaṃ tāpaso rājakulupako mā paharīti āha. So kujjhitvā tvameva imaṃ kūṭatāpasaṃ paharituṃ na desīti uṭṭhāya taṃ paharitvā pātesi. Atha bhattapāṭi patitvā bhijji. Bhariyāya ca garugabbhāya gabbho bhūmiyaṃ pati. Atha naṃ manussā samparivāretvā purisaghātakacoroti gahetvā bandhitvā rañño dassesuṃ. Rājā vinicchinitvā tassa rājāṇaṃ kāresi.