Rājāpi kho bodhisattassa vacanaṃ sutvā sallakkhesi ahaṃ attano maneneva purohitaputtassa deviṃ datvā sakamanaṃ sandhāretuṃ na sakkomi socāmi kilamāmi na me idaṃ anucchavikaṃ sace sā mayi sasinehā bhaveyya imaṃ issariyaṃ chaḍḍetvā na palāyeyya mayi pana sinehaṃ akatvā palātāya kiṃ nāma mayhanti. Tassetaṃ cintentassa padumapattato udakabindu viya sabbasoko nivattitvā gato. Taṃ khaṇññevassa kucchi parisaṇṭhāti. So nirogo sukhito hutvā bodhisattassa thutiṃ karonto osānagāthamāha

byākāsi āyuro pañhaṃ atho pukkusaporiso

sabbe pañhe abhibhoti yathā bhāsati senakoti.

Tattha yathā bhāsatīti yathā paṇḍito bhāsati tatheva taṃ dānannāma datvā neva anutappitabbanti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๓๐๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๖. ทสรรณกชาดก”