Evaṃ mahāsatto rājānaṃ ovadanto ca anusāsanto ca kālamakāsi. Rājā amacce pakkosāpetvā imassa kapirājassa rājūnaṃ viya sarīrakiccaṃ karothāti vatvā itthāgāraṃpi āṇāpesi tumhe rattavatthanivatthā parikiṇṇakesā daṇḍadīpikahatthā kapirājānaṃ parivāretvā āhaḷanaṃ gacchathāti. Amaccā dārūnaṃ sakaṭamattena cittakaṃ karitvā rājūnaṃ karaṇaniyāmeneva mahāsattassa sarīrakiccaṃ katvā sīsakapālaṃ gahetvā rañño santikaṃ agamaṃsu. Rājā mahāsattassa āhaḷane cetiyaṃ kāretvā dīpe jālāpetvā gandhamālādīhi pūjetvā sīsakapālaṃ suvaṇṇakhacitaṃ kāretvā kuntagge ṭhapetvā purato kāretvā gandhamālādīhi pūjento bārāṇasiṃ gantvā kuntaṃ Rājadvāre ṭhapetvā sakalanagaraṃ sajjāpetvā sattāhaṃ dhātupūjaṃ kāresi. Atha naṃ dhātuṃ gahetvā cetiyaṃ kāretvā yāvajīvaṃ gandhamālādīhi pūjento bodhisattassa ovāde patiṭṭhāya dānādīni puññāni karonto dhammena rajjaṃ kāretvā saggaparāyano ahosi.

Satthā imaṃ dhammadesanaṃ āharitvā saccāni pakāsetvā jātakaṃ samodhānesi tadā rājā ānando ahosi duṭṭhakapi devadatto parisā buddhaparisā kapirājā pana ahamevāti.

Mahākapijātakaṃ dutiyaṃ.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๓๖๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. มหากปิชาดก”