๑๑. ปูติมังสชาดก

Pūtimaṃsajātakaṃ

na kho me ruccatīti idaṃ satthā jetavane viharanto indriyaasaṃvaraṃ ārabbha kathesi.

Ekasmiṃ hi samaye bahū bhikkhū indriyesu aguttadvārā ahesuṃ. Satthā ime bhikkhū ovadituṃ vaṭṭatīti ānandattherassa vatvā aniyamavasena bhikkhusaṅghaṃ sannipātāpetvā alaṅkatapallaṅkavaramajjhagato bahū bhikkhū āmantetvā bhikkhave bhikkhunā nāma rūpādīsu subhanimitta- vasena nimittaṃ gahetuṃ na vaṭṭati sace hi tasmiṃ samaye kālaṃ karoti nirayādīsu nibbatti tasmā rūpādīsu subhanimittaṃ mā gaṇhatha bhikkhunā nāma rūpādigocarena na bhavitabbaṃ rūpādigocarā hi diṭṭheyeva dhamme mahāvināsaṃ pāpuṇanti tasmā varantiha bhikkhave tattāya ayosalākāya cakkhundriyaṃ sampalimaṭṭhanti vitthāretvā tumhākaṃ rūpaṃ olokanakālopi atthi anolokanakālopi olokanakāle subhavasena anoloketvā asubhavaseneva olokeyyātha evaṃ attano gocarā na parihāyissatha ko pana tumhākaṃ gocaro cattāro satipaṭṭhānā ariyo aṭṭhaṅgiko maggo nava lokuttaradhammā etasmiṃ hi vo gocare gocarataṃ na lacchati māro otāraṃ sace pana kilesavasikā hutvā subhanimittavasena olokissatha pūtimaṃsasigālo viya attano gocarā parihāyissathāti vatvā atītaṃ āhari

atīte bārāṇasiyaṃ brahmadatte rajjaṃ kārente himavantappadese Araññāyatane pabbataguhāyaṃ anekasatā eḷakā vasanti. Tesaṃ vasanaṭṭhānato avidūre ekissā guhāyaṃ pūtimaṃso nāma sigālo veṇiyā nāma bhariyāya saddhiṃ vasati. So ekadivasaṃ bhariyāya saddhiṃ vicaranto te eḷake disvā ekenupāyena imesaṃ maṃsaṃ khādituṃ vaṭṭatīti cintetvā upāyena ekekaṃ eḷakaṃ māresi. Te ubho eḷakamaṃsaṃ khādantā thāmasampannā thūlasarīrā ahesuṃ. Anupubbena eḷakā parikkhayaṃ agamaṃsu. Tesaṃ antare meṇḍikamātā nāma ekā eḷikā byattā ahosi upāyakusalā. Sigālo taṃ māretuṃ asakkonto ekadivasaṃ bhariyāya saddhiṃ sammantento bhadde eḷakā khīṇā imaṃ eḷikaṃ ekenupāyena khādituṃ vaṭṭati ayaṃ panettha upāyo tvaṃ ekikāva gantvā etāya saddhiṃ sakhī hohi atha te tayā saddhiṃ vissāse uppanne ahaṃ matālayaṃ karitvā nipajjissāmi tvaṃ etaṃ upasaṅkamitvā eḷike sāmiyo me mato ahañca anāthā ṭhapetvā taṃ me añño ñātako natthi ehi roditvā kanditvā tassa sarīrakiccaṃ karissāmāti vatvā taṃ gaṇhitvā āgaccheyyāsi atha naṃ ahaṃ uppatitvā gīvāyaṃ ḍaṃsitvā māressāmīti. Sā sādhūti sampaṭicchitvā tāya saddhiṃ sakhībhāvaṃ katvā vissāse uppanne eḷikaṃ tathā avoca. Āḷi alaṃ tava sāmikena sabbe mama ñātakā khāditā bhāyāmi na sakkomi gantunti āha. Āḷi mā bhāyi matako kiṃ karissatīti. Kharamanto te sāmiko bhāyāmivāhanti sā evaṃ vatvāpi tāya punappunaṃ yāciyamānā addhā mato bhavissatīti sampaṭicchitvā tāya Saddhiṃ pāyāsi. Gacchantī pana ko jānāti kiṃ bhavissatīti tasmiṃ āsaṅkāya sigāliṃ purato katvā sigālaṃ pariggaṇhantīyeva gacchati. Sigālo tāsaṃ padasaddaṃ sutvā āgatā nu kho eḷikāti sīsaṃ ukkhipitvā akkhīni parivattetvā olokesi. Eḷikā taṃ tathā karontaṃ disvā ayaṃ pāpadhammo maṃ vañcetvā māretukāmo matālayaṃ dassetvā nipannoti nivattitvā sigāliyā kasmā palāyasīti vutte kāraṇaṃ kathentī paṭhamaṃ gāthamāha

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๖๘๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๑. ปูติมังสชาดก”