Tāsaṃ attho bho mahāseṭṭhi apacantāpi santo sappurisā bhikkhācariyāya laddhaṃpi bhojanaṃ dātuṃ icchanti na ekikā paribhuñjanti. Kimeva tvanti tvaṃ hi pacamāno yaṃ na dadeyyāsi. Na taṃ samanti taṃ tava anurūpaṃ anucchavikaṃ na hoti. Dānañhi maccherena ca pamādena cāti dvīhi dosehi na diyyati puññaṃ pana ākaṅkhamānena vijānatā paṇḍitamanussena tava sadisena dātabbameva hotīti.

So tassa vacanaṃ sutvā tenahi gehaṃ pavisitvā nisīda thokaṃ lacchasīti āha. Sakko pavisitvā te siloke sajjhāyanto nisīdi. Atha naṃ cando āgantvā bhattaṃ yāci. Natthi te bhattaṃ gacchāti ca vutte mahāseṭṭhi anto eko brāhmaṇo nisinno brāhmaṇa- vācakaṃ maññe bhavissati ahaṃpi pavisissāmīti vatvā natthi brāhmaṇavācakaṃ nikkhamāti vuccamānopi mahāseṭṭhi iṅgha tāva silokaṃ suṇohīti dve gāthā abhāsi

yasseva bhīto na dadāti maccharī tadeva adadato bhayaṃ

jighacchā ca pipāsā ca yassa bhāyati maccharī

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๒,๘๕๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๒. พิลารโกสิยชาดก”