Tattha hetudhammūpasañhitanti mahārāja yaṃ hetusabhāvayuttameva na hetupaṭirūpakaṃ hetuṃ upādāya ārabbha sandhāyāha khaṇḍaso chindamicchāmi taṃ ohitasoto suṇāhīti attho. Ñāti meti mama bhaddasālarukkhassa chāyāya sukhasaṃvaḍḍhā. Mama passeti taruṇasālarukkhesu nibbattā mayā katavātaparittāṇattā nivātajā mama ñātakā devasaṅghā atthi. Te ahaṃ visālasākhāviṭapo mūle chinditvā patanto upahiṃseyyaṃ sambhaggavimāne karonto vināseyyanti attho. Paresaṃ asukhocitanti evaṃ sante mayā tesaṃ paresaṃ ñātidevasaṅghānaṃ asukhaṃ dukkhaṃ ocitaṃ vaḍḍhitaṃ nacāhaṃ tesaṃ dukkhakāmo tasmā bhaddasālaṃ khaṇḍaso chindamicchāmīti ayametthādhippāyo.

Taṃ sutvā rājā dhammiko vatāyaṃ devaputto attano vimānavināsatopi ñātīnaṃ vimānavināsaṃ na icchati ñātīnaṃ atthaṃ carati abhayamassa dassāmīti tusitvā osānagāthamāha

cetayarūpaṃ cetesi bhaddasāla vanappati

hitakāmosi ñātīnaṃ abhayaṃ samma dadāmi teti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๐๔๖

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. ภัททสาลชาดก”