āmanta kho taṃ gacchāmi purā te homi appiyoti.

Tattha vassitanti mahārāja tiracchānagatā hi ujuhadayā tena tesaṃ vassitaṃ suvijānaṃ manussā pana kakkhalā tasmā tesaṃ vacanaṃ duvijānataranti attho. Yo pubbeti yo puggalo paṭhamameva attamano hutvā tvaṃ mayhaṃ ñātako mitto pāṇasamo sakhāti api evaṃ maññati sveva pacchā diso verī sampajjati. Evaṃ dujjānā manussahadayā. Nivisatīti mahārāja yasmiṃ puggale pemavasena mano nivisati so kevalaṃ dūre vasantopi avidūre sahāpi so vasatiyeva nāma yasmiṃ pana puggale mano vivasati apeti so santike vasantopi dūreyeva. Antopi so hotīti mahārāja yo sahāyo pasannacitto so cittena alliyitattā pāraṃ samuddassa vasantopi antoyeva hoti yo paduṭṭhacitto so cittena analliyitattā anto vasantopi pāraṃ samuddassa hoti nāma. Ye disā teti ye verino paccatthikā ekato vasantāpi te dūre vasantiyeva santo pana paṇḍitā ārā ṭhitāpi mettābhāvitena manasā āvajjantā santikeyeva. Purā te homīti yāva tava appiyo na homi tāvadeva taṃ āmantetvā gacchāmīti vadati.

Atha naṃ rājā āha

evaṃ ce yācamānānaṃ añjaliṃ nāvabujjhasi

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๑๖๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “๓. ชวนหังสชาดก”