Tattha tasmāti yasmā lobhavasikāva mahāvināsaṃ pattā satthavāho uttamasampattiṃ tasmā. Haneyya disakaṃ mananti attano uppajjamānaṃ nānāvidhānaṃ lobhasattānaṃ santakaṃ manaṃ lobhasampayuttaṃ cittaṃ haneyyāti attho. Evamādīnavanti evaṃ lobhe ādīnavaṃ jānitvā. Taṇhā dukkhassa sambhavanti jātiādidukkhassa sā ca taṇhā sambhavo tato evaṃ taṃ dukkhaṃ nibbatti evaṃ taṇhāva Dukkhassa sambhavaṃ ñatvā vītataṇho anādāno maggenāgatāya satiyā sato hutvā bhikkhu. Paribbajeti iriyetha vattethāti. Arahattena desanāya kūṭaṃ gaṇhi.

Imañca pana dhammadesanaṃ āharitvā evaṃ upāsakā pubbe lobhavasikā vāṇijā mahāvināsaṃ pattā tasmā lobhavasikehi na bhavitabbanti vatvā saccāni pakāsetvā jātakaṃ samodhānesi (saccapariyosāne te vāṇijā sotāpattiphale patiṭṭhitā) tadā nāgarājā sārīputto ahosi satthavāho pana ahamevāti.

Mahāvāṇijajātakaṃ dasamaṃ.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๕๐๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. มหาวาณิชชาดก”