putto ca te hohiti so arogoti.

Tattha uttiṭṭhapiṇḍanti ucchiṭṭhakapiṇḍaṃ. Ucchiṭṭhapiṇḍantipi pāṭho.

Sā mahāsattassa vacanaṃ sutvā detha sāmi amatosadhanti suvaṇṇasarakaṃ upanāpesi. Mahāsatto ucchiṭṭhakañjikabhattaṃ tattha āsiñcitvā paṭhamaññeva ito upaḍḍhaṃ tava puttassa mukhe osiñcāpetvā sesaṃ cāṭiyaṃ udakena missetvā sesabrāhmaṇānaṃ mukhe osiñcāpehi sabbeva nīrogā bhavissantīti vatvā uppatitvā himavantameva gato. Sāpi taṃ sarakaṃ sīsenādāya amatosadhaṃ me laddhanti vadantī nivesanaṃ gantvā paṭhamaṃ puttassa mukhe kañjikaṃ osiñci. Yakkho palāyi. Itaro paṃsuṃ puñchanto uṭṭhāya amma kimetanti āha. Tayā kataṃ tvameva jānissasi ehi tāta tava dakkhiṇeyyānaṃ taṃ vippakāraṃ passāhīti. So te disvā vippaṭisārī ahosi. Atha naṃ mātā tāta maṇḍabyakumāra tvaṃ bālo dānassa mahapphalaṭṭhānaṃ na jānāsi dakkhiṇeyyā nāma evarūpā na honti mātaṅgapaṇḍitasadisāva honti ito paṭṭhāya mā etesaṃ dussīlānaṃ dānaṃ adāsi sīlavantānaṃ dehīti vatvā āha

Maṇḍabya bālosi parittapañño

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๖๐๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑. มาตังคชาดก”