Sumanā aticirāyati me piyasāmiko idānissa idha anāgacchantassa māso sampuṇṇo kinnu kho kāraṇanti gantvā pokkharaṇiṃ olokentī lohitavaṇṇaṃ udakaṃ disvā ahituṇḍikena gahito bhavissatīti ñatvā nāgabhavanā nikkhamitvā vammikasantikaṃ gantvā mahāsattassa gahitaṭṭhānañca kilamitaṭṭhānañca disvā roditvā kanditvā paccantagāmaṃ gantvā pucchitvā taṃ pavuttiṃ sutvā bārāṇasiṃ gantvā rājadvāre parisamajjhe ākāse rodamānā aṭṭhāsi. Mahāsatto naccantova ākāsaṃ olokento taṃ disvā lajjito peḷaṃ pavisitvā nipajji. Rājā tassa peḷaṃ paviṭṭhakāle kinnu kho kāraṇanti itocītoca olokento taṃ ākāse ṭhitaṃ disvā paṭhamaṃ gāthamāha

kā nu vijjurivābhāsi osadhī viya tārakā

devatā nusi gandhabbī na taṃ maññāmi mānusīti.

Tattha na taṃ maññāmi mānusīti ahantaṃ mānusīti na maññāmi tayā devatāya gandhabbiyā vā bhavituṃ vaṭṭatīti.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๘๑๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. จัมเปยยชาดก”