manussayoniṃ abhipatthayāno

tasmā parakkamma tapo karomīti.

Tattha tāti soḷasasahassanāgakaññā sandhāyāha. Kambukāyūradharāti suvaṇṇābharaṇadharā. Vaṭṭaṅgulīti pavālaṅkurasadisavaṭṭaṅgulī. Tambatalūpapannāti abhirattehi hatthapādatalehi samannāgatā. Pāyentīti dibbapānaṃ ukkhipitvā taṃ pāyenti. Puthulomamacchāti puthulapattehi nānāmacchehi samannāgatā. Ādāsasakuntābhirudāti ādāsasaṅkhātehi sakuṇehi abhirudā. Sutitthāti sundaratitthā. Diviyā ca haṃsāti dibbahaṃsā ca. Sampatantīti manuññaravaṃ ravantā rukkhato rukkhaṃ sampatanti. Dibyā gandhāti tāsu pana pokkharaṇīsu satataṃ dibyā gandhā pavāyanti. Abhipatthayānoti patthayanto vicarāmi. Tasmāti tena kāraṇena parakkamma viriyaṃ paggahetvā tapo karomi uposathaṃ karomi uposathaṃ upavasāmīti.

Evaṃ vutte rājā mahāsattassa thutiṃ karonto gāthamāha

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๘๕๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๐. จัมเปยยชาดก”