Evaṃ gopālakumāro dvīhi gāthāhi dhammaṃ desetvā tiṭṭhatha tumhe tumhehi saddhiṃ kathentameva maṃ byādhijarāmaraṇādīni upagacchantīti yojanikaṃ parisaṃ gahetvā nikkhamitvā dvinnaṃ bhātikānaṃ santikaṃ gato. Hatthipālo tassāpi dhammaṃ desesi. Punadivase rājā ca purohito ca tenevūpāyena ajapālakumārassa nivesanaṃ gantvā tenāpi tatheva paṭinanditā attano āgamanakāraṇaṃ ācikkhitvā chattaṃ te ussāpessāmāti vadiṃsu. Kumāro āha mayhaṃ bhātikā kuhinti. Te amhākaṃ rajjena attho natthīti setacchattaṃ pahāya tiyojanikaparisaṃ gahetvā nikkhamitvā gaṅgātīre nisinnāti. Nāhaṃ mama bhātikehi chaḍḍitakheḷaṃ sīsenādāya vicarissāmi ahaṃpi pabbajissāmīti. Tāta tvaṃ tāva daharo amhākaṃ hatthabhāro vayappattakāle pabbajissasīti. Atha naṃ kumāro kiṃ tumhe kathetha nanu ime sattā daharakālepi mahallakakālepi marantiyeva ayaṃ daharakāle marissati ayaṃ mahallakakāleti kassaci hatthe vā pāde vā nimittaṃ natthi ahaṃ mama maraṇakālaṃ na jānāmi tasmā idāneva pabbajissāmīti vatvā dve gāthā abhāsi

Passāmi vohaṃ dahariṃ kumāriṃ

mattūpamaṃ ketakapupphanettaṃ

abhutvā bhoge paṭhame vayasmiṃ

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๓,๙๐๘

ที่มาและฉบับอื่นของ “๑๓. หัตถิปาลชาดก”