abhihāraṃ imaṃ dajjā atthadhammānusiṭṭhiyāti.

Tattha upantikanti santikaṃ. Nikkhanti pañcatulā suvaṇṇā eko nikkho ayaṃ pana rattasuvaṇṇassa nikkhasahassaṃ datvā evamāha. Imaṃ dajjāti tena imasmiṃ dhammayāgapañhe kathite tassa atthadhammānusiṭṭhiyā abhihāraṃ pūjaṃ karonto imaṃ nikkhasahassaṃ dadeyyāsīti.

Evañca pana vatvā so pañhavisajjanassa likhanatthāya satasahassagghanikaṃ suvaṇṇapaṭṭaṃ gamanatthāya yānaṃ parivāratthāya balanikāyaṃ paṇṇākāraṃ katvā taṃ khaṇaññeva uyyojesi. So pana indapattanagarā nikkhamitvā ujukameva bārāṇasiyaṃ agantvā yattha yattha paṇḍitā vasanti sabbāni tāni ṭhānāni upasaṅkamitvā sakalajambūdīpe pañhassa visajjanākāraṃ alabhitvā anupubbena bārāṇasiṃ patvā ekasmiṃ ṭhāne nivāsaṃ gahetvā katipayehi janehi saddhiṃ pātarāsabhuñjanavelāya vidhurassa nivesanaṃ gantvā āgatabhāvaṃ ārocāpetvā tena pakkosāpito taṃ sake ghare bhuñjamānaṃ addasa.

Tamatthaṃ pakāsento āvikaronto satthā sattamaṃ gāthamāha

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๑๓๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. สัมภวชาดก”