kāyassa bhedā sappañño saggaṃ so upapajjatīti.

Tattha saṃseyyāti katheyya. Idaṃ vuttaṃ hoti tāta sucīrata sace tumhākaṃ raññā ajja dānaṃ dema sīlaṃ rakkhāma uposathakammaṃ karomāti koci puṭṭho mahārāja ajja tāva pāṇaṃ hanāma kāme paribhuñjāma suraṃ pivāma kusalaṃ pana karissāma suveti rañño saṃseyya katheyya tassa atimahantassāpi amaccassa vacanaṃ katvā tumhākaṃ rājā yudhiṭṭhilagotto tathārūpe atthe jāte taṃ divasaṃ pamādena vītināmento mā avasi tassa vacanaṃ akatvā uppannaṃ kusalacittaṃ aparihāpetvā kusalapaṭisaṃyuttaṃ kammaṃ karotuyeva idamassa katheyyāsīti. Evaṃ mahāsatto imāya gāthāya ajjeva kiccaṃ ātappaṃ ko jaññā maraṇaṃ suveti bhaddekarattasuttañca appamādo amataṃ padaṃ pamādo maccuno padanti appamādovādañca kathesi. Ajjhattaññevāti tāta sucīrata sambhavapaṇḍito tayā dhammayāgapañhe pucchito kiṃ kathesīti raññā puṭṭho samāno tumhākaṃ rañño ajjhattaññeva saṃseyya niyakajjhattasaṅkhātaṃ khandhapañcakaṃ hutvā abhāvato aniccanti katheyyāsi. Ettāvatā mahāsatto

sabbe saṅkhārā aniccāti yadā paññāya passati

aniccā vata saṅkhārā uppādavayadhammino

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๑๖๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. สัมภวชาดก”