Atha naṃ sā ahaṃ ayyaputta phalāphalāni ādāya āgacchantī ekaṃ dānavaṃ passiṃ so mayi paṭibaddhacitto hutvā maṃ hatthe gahetvā sace me vacanaṃ na karosi khādissāmi tanti āha ahaṃ tāya velāya taññeva anusocantī evaṃ paridevinti vatvā gāthamāha

idaṃ khohaṃ tadavocaṃ gahitā tena sattunā

na me idaṃ tathā dukkhaṃ yaṃ maṃ khādeyya rakkhaso

yañca me ayyaputtassa mano hessati aññathāti. Atha sesaṃpi pavuttiṃ ārocentī tena panāhaṃ deva dānavena gahitā attānaṃ visajjāpetuṃ asakkontī devatujjhāpanakammaṃ akāsiṃ atha sakko vajirahattho āgantvā ākāse ṭhito dānavaṃ santajjetvā maṃ visajjāpetvā taṃ devasaṅkhalikāya bandhitvā tatiye pabbatantare khipitvā pakkāmi evāhaṃ sakkaṃ nissāya jīvitaṃ labhinti āha.

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๒๕๗

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. สัมพุลาชาดก”