Evaṃ tāya saccakiriyaṃ katvā udake āsittamatteyeva sotthisenassa kuṭṭhaṃ ambiladhotaṃ viya tambamalaṃ tāvadeva apagañchi. Te katipāhaṃ tattheva vasitvā araññā nikkhamma bārāṇasiṃ patvā uyyānaṃ pavisiṃsu. Rājā tesaṃ āgatabhāvaṃ ñatvā uyyānaṃ gantvā tattheva sotthisenassa chattaṃ ussāpetvā sambulaṃ aggamahesiṭṭhāne Abhisiñcāpetvā nagaraṃ pavesetvā sayaṃ isipabbajjaṃ pabbajitvā uyyāne vāsaṃ kappesi. Rājanivesaneyeva ca nibaddhaṃ bhuñji. Sotthisenopi sambulāya aggamahesiṭṭhānamattameva adāsi na puna koci sakkāro ahosi atthibhāvaṃpissā na aññāsi aññāheva itthīhi saddhiṃ abhirami. Sambulā sapattirosena kīsā ahosi upaṇḍūpaṇḍakajātā dhamanisanthatagattā. Sā ekadivasaṃ sokavinodanatthaṃ bhuñjituṃ āgatassa sassuratāpasassa santikaṃ gantvā taṃ katabhattakiccaṃ vanditvā ekamantaṃ nisīdi.

So taṃ milātindriyaṃ disvā gāthamāha

ye kuñjarā sattasatā uḷārā

rakkhanti rattindivaṃ uyyutāvudhā

เล่มที่ ๒๗ ขุททกนิกาย ชาดก ภาค ๑๔,๒๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. สัมพุลาชาดก”