5. Anabhiratijātakaṃ

yathā nadī ca pantho cāti idaṃ satthā jetavane viharanto tathārūpaññeva upāsakaṃ ārabbha kathesi.

So pana pariggaṇhanto tassā dussīlabhāvaṃ ñatvā caṇḍīkato cittabyākulatāya sattaṭṭhadivase upaṭṭhānaṃ na agamāsi. So ekadivasaṃ vihāraṃ gantvā tathāgataṃ vanditvā nisinno kasmā sattaṭṭhadivasāni nāgatosīti vutte bhariyā me bhante dussīlā tassā upari byākulacittatāya nāgatomhīti āha. Satthā upāsaka itthīsu anācārā etāti kopaṃ akatvā majjhatteneva bhavituṃ vaṭṭati pubbepi te paṇḍitā kathayiṃsu tvaṃ pana bhavantarena paṭicchannattā taṃ kāraṇaṃ na sallakkhesīti vatvā tena yācito atītaṃ āhari.

Atīte bārāṇasiyaṃ brahmadatte rajjaṃ kārente bodhisatto purimanayeneva disāpāmokkho ācariyo ahosi. Athassa antevāsiko bhariyāya dosaṃ disvā byākulacittatāya katipāhaṃ anāgantvā ekadivasaṃ ācariyena pucchito taṃ kāraṇaṃ nivedesi. Athassa ācariyo tāta itthī nāma sabbasādhāraṇā tāsu dussīlā pāpadhammā etāti paṇḍitā kopaṃ na karontīti ovādavasena imaṃ gāthamāha